seismos_99

Ο σεισμός που δεν ξεχνιέται

Δεν μπορώ να το πιστέψω οτι έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από το μεγάλο σεισμό του 1999. Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς έπαιζε η τηλεόραση, μεσημεράκι και με νωπές τις μνήμες από το μεγάλο φονικό σεισμό της Τουρκίας, ένα μήνα πριν.

Πάω στο δωμάτιό μου, πιτσιρικάκι τότε, ν ανοίξω τον υπολογιστή και να παίξω κάνα παιχνίδι (ίντερνετ δεν υπήρχε). Πρώτα έπεσε η βιβλιοθήκη, μετά ο καλόγηρος με τα κρεμασμένα ρούχα και μετά από τον «σκισμένο» τοίχο, έβλεπα τις σκάλες έξω από το διαμέρισμα.

Μέσα σε 2 λεπτά είχαμε βγει όλοι έξω, άλλος με τις πυτζάμες, άλλος με τα εσώρουχα, άλλη με τα ρόλεϊ στα μαλλιά. Κανείς δεν είχε αντιληφθεί το μέγεθος της ζημιάς. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα καταστράφηκαν περιουσίες που έκαναν χρόνια και χρόνια να τις φτιάξουν οι γονείς και οι παππούδες μας. Και το κυριότερο, διαλύθηκαν οι γειτονιές. Μπορεί να ήταν σημάδι των καιρών, αλλά στο Μενίδι, οι γειτονιές υπήρχαν ακόμη.

Δεν θα ξεχάσω τις σκηνές, ούτε και οτι κοιμήθηκα στο γκαράζ του αυτοκινήτου. Δεν θα ξεχάσω τις παραγγελίες τύπου «240 με γύρο απ’ όλα» σ’ ένα από τα ελάχιστα σουβλατζίδικα που ήταν ανοιχτά εκείνη την πρώτη νύχτα (ο ιδιοκτήτης αισχροκερδούσε και πρέπει να βγαλε μια πολυκατοικία εκείνο το βράδυ). Δεν θα ξεχάσω τα δύο χρόνια πρόσφυγας, μακριά από το σπίτι μου, με την επιδότηση ενοικίου να μην φτάνει ούτε για ζήτω.

Αλλά πάνω απ’ όλα δεν θα ξεχάσω τις κραυγές και εκείνη του βουή της ώρας του σεισμού. Καμιά φορά το ακούω στον ύπνο μου και πετιέμαι έντρομος!

Η πιο σοκαριστική εικόνα είναι η οδός Αριστοτέλους στο ύψος της Αγίας Τριάδας, με τα σπίτια να έχουν βγει πραγματικά έξω στο δρόμο. Κανονικά όμως. Η εικόνα του γυαλιστερού πιάνο να είναι στη μέση του δρόμου, δεν φεύγει από το μυαλό μου.

Ας ελπίσουμε να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.

Υ.Γ. Η ακρίβεια των υπολογισμών μου στα ρίχτερ των μετασεισμών, ακόμη με εκπλήσσει!