Βασιλική Τριανταφύλλου – Aχ, Γιάννη μ’

Στο VAULT φέτος παρουσιάζονται μονόλογοι με θέμα τη ζωή ανδρών σημαντικών για την ελληνική τέχνη και ιστορία μέσα από τα μάτια της μάνας του καθενός. Για το έργο «Αγγέλικα Σολωμού, η διάφανη, είχαμε γράψει παλαιότερα…

Αυτή τη φορά παρακολουθήσαμε την παράσταση» Βασιλική Τριανταφύλλου – Aχ, Γιάννη μ’ » μονόλογο του Γ. Μεσολογγίτη, σε σκηνοθεσία Κ. Πολυχρονοπούλου με την Ευαγγελία Αποστόλου στο ρόλο της μητέρας του στρατηγού Μακρυγιάννη.
Μας άρεσαν όλα – το κείμενο που τονίζει πλευρές της ελληνικής ιστορίας με έμφαση στη διαχρονικότητα των προβλημάτων που ταλανίζουν το έθνος από ιδρύσεώς του, η σκηνοθεσία της κ. Πολυχρονοπούλου σε ένα λιτό αλλά περιεκτικό σκηνικό που στοχεύει στην ανάδειξη αυτής της διαχρονικότητας (ίσως μια κάποια ένσταση για το φωτισμό που ήταν μάλλον έντονος ή πολύ επίπεδος σε όλη τη διάρκεια της παράστασης), τέλος και κυρίως η ερμηνεία της ηθοποιού που είχε βάθος και ωριμότητα, φανερή στις εκφράσεις του προσώπου, τις κινήσεις, τη στάση του σώματος…

Θα έλεγα να μην το χάσετε (Δυστυχώς μέχρι 31/05 Τετάρτη και Πέμπτη).

ΠερισσότεραΒασιλική Τριανταφύλλου – Aχ, Γιάννη μ’

Mudbound: Δάκρυα στο Μισισιπί

Δυο στρατιώτες – ένας λευκός και ένας έγχρωμος- επιστρέφουν μετά το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου στην πατρίδα τους στο Μισσισιπή.
Οι εμπειρίες τους από τις μάχες θα τους φέρουν κοντά αλλά η φιλία τους θα προκαλέσει αντιδράσεις στη ρατσιστική κοινωνία που ζουν καθώς και την επέμβαση της κου κλουξ – κλαν. Οι ήρωες θα τιμωρηθούν αλλά θα φύγουν και θα κάνουν αλλού νέα αρχή.
Η Ντι Ρις σκηνοθετεί ένα περίτεχνο δράμα όπου περιγράφεται όλη η μεταπολεμική Αμερική, ρατσιστική και στενόμυαλη, σε ένα απλωμένο σενάριο που αποτελεί ίσως και το μόνο μειονέκτημα της ταινίας.

Η Πιο Σκοτεινή Ώρα

Ο Γκάρι Όλντμαν δεν είναι ούτε χοντρός, ούτε γηραιός, ούτε καπνίζει πούρα όπως ο Ουΐνστον Τσώρτσιλ, ο πρωθυπουργός της Μ.Βρετανίας του 1940, τον χαρακτήρα του οποίου ενσαρκώνει στην τελευταία ταινία του Ράιτ «Η πιο σκοτεινή ώρα»!
Η ερμηνεία του αυτή, του χάρισε ήδη μια χρυσή σφαίρα και τον έχρισε φαβορί για το Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου. Κι αν ο σχολιασμός της ταινίας ξεκινά από τον πρωταγωνιστή και όχι τον σκηνοθέτη είναι γιατί η ταινία αυτή είναι του πρωταγωνιστή!
Ο Ράιτ έφτιαξε ένα σφιχτοδεμένο ακαδημαϊκό δράμα για τις πρώτες μέρες του Τσώρτσιλ στην εξουσία, όταν η ανίκητη Γερμανία επιτέθηκε στη Γαλλία και οι Βρετανοί στρατιώτες παγιδεύτηκαν στις γαλλικές ακτές.
Ο Όλτμαν όμως «έφτιαξε» τον πρωθυπουργό που ανέλαβε τα ηνία κάτω από την πίεση του πολέμου και τη δυσπιστία του βασιλιά και των κομμάτων. Έφτιαξε όχι μόνο τον ηγέτη που οραματίζεται τη νίκη και αρνείται τη συνθηκολόγηση, αλλά και τον άνθρωπο με τις αμφιβολίες του και τον εκκεντρικό χαρακτήρα που προκαλούσε και εκνευριζε. Και τον έφτιαξε τέλεια!

ΠερισσότεραΗ Πιο Σκοτεινή Ώρα

Ταξιδεύοντας με τον εχθρό μου

Ένας σκληρός αξιωματικός του στρατού στην Αμερική του 1892, ορκισμένος εχθρός και εξολοθρευτής των Ινδιάνων υποχρεώνεται να συνοδεύσει ένα γέρο αρχηγό της φυλής των Τσεγιέν στη Μοντάνα, τόπο καταγωγής του, μετά από 7 χρόνια αιχμαλωσίας.
Στο δρόμο τους θα συναντήσουν και θα πάρουν μαζί τους μια γυναίκα της οποίας ολόκληρη η οικογένεια σκοτώθηκε από Ινδιάνους κομάντσι. Στη διάρκεια του ταξιδιού τους θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλούς εχθρούς και οι παλιοί αντίπαλοι θα χρειαστεί να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να πολεμήσουν μαζί για να επιβιώσουν. Αυτό όχι μόνο θα τους φέρει κοντά αλλά θα κάνει τον αξιωματικό να αλλάξει τη στάση του απέναντι στους Ινδιάνους… Στο τέλος του ταξιδιού είναι ένας άνθρωπος με άλλη φιλοσοφία.
Το έργο του Κούπερ θα ενθουσιάσει τους λάτρεις των γουέστερν, ιδίαιτερα αυτούς που πιστεύουν ότι οι αυτόχθονες της Αμερικής είχαν το δίκιο με το μέρος τους στον άνισο αγώνα τους με τους αποίκους.
Παρόλα αυτά, η ταινία ενώ περιγράφει την εποχή και απορρίπτει το μύθο «καλός είναι ο λευκός, κακός ο ινδιανος», καταφεύγει σε εύκολο διδακτισμό και αναίτια συσσώρευση βίας.

ΠερισσότεραΤαξιδεύοντας με τον εχθρό μου

Η Μορφή του Νερού

…ή αλλιώς εκεί που ο Τόρρες παίρνει την Πεντάμορφη και το Τέρας και τον Σρεκ και φτιάχνει το δικό του παραμύθι!

Ένα παραμύθι για μια μικρή σιωπηλή πριγκίπισσα, ένα τέρας που έρχεται από τα βάθη του ποταμού κι έναν ωραίο αλλά πολύ κακό άρχοντα που θέλει την πριγκίπισσα και μισεί το τέρας.

Η ταινία είναι μια ιστορία αγάπης δυο ξεχωριστών πλασμάτων που όσο είναι ανόμοιοι τόσο μοιάζουν μεταξύ τους . Είναι και θρίλερ (όπως όλα τα παραμύθια): θα καταφέρουν οι δυο τους να ενωθούν και να γίνει η πριγκίπισσα βασίλισσα του νερού ή θα νικήσει ο κακός γίγαντας που τους κυνηγάει?

ΠερισσότεραΗ Μορφή του Νερού

The Post – Απαγορευμένα Μυστικά

Η ταινία έχει όλες τις προυποθέσεις για να είναι αριστούργημα – υπόθεση που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και αφορούν στη δημοσιοποίηση στοιχείων από απόρρητη κυβερνητική μελέτη για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Εξαιρετικές ερμηνείες από τους 2 καλύτερους ίσως ηθοποιούς του Xόλiγουντ, καλή ανασύσταση της εποχής και τoυ κλίματος που επικρατούσε τότε στην Αμερική. Η σκηνοθεσία είναι του Στίβεν Σπίλμπεργκ, έναν μαέστρο του είδους! Αυτό το τελευταίο ακριβώς λειτουργεί – αντίθετα από ό,τι θα περίμενε κανείς – ως μειονέκτημα. Ο σκηνοθέτης με υπερβολική σιγουριά αναλώνεται σε μια επίδειξη μέσων και χειρισμών και σχεδόν χάνεται το μέτρο.

Η ταινία παρόλα αυτά είναι άρτια και αξίζει να την επιλέξει κάποιος για τις ερμηνείες και το θέμα της.

ΠερισσότεραThe Post – Απαγορευμένα Μυστικά

Oι τρεις πινακίδες έξω από το Έλμπινγκ στο Μιζούρι

Η Μίλντρεντ νοικιάζει τρεις διαφημιστικές πινακίδες σε ένα σχεδόν έρημο δρόμο έξω από την πόλη που μένει για να υποχρέωσει την τοπική αστυνομία να συνεχίσει τις έρευνες για το βιασμό και την άγρια δολοφονία της κόρης της σ’εκείνο το σημείο, σχεδόν ένα χρόνο πριν.
Σε ένα κατακόκκινο φόντο, οι τρεις πινακίδες στη σειρά γράφουν: «τη βίαζαν ενώ τη δολοφονούσαν», «Ακόμη καμμία σύλληψη», «Πως γίνεται αυτό αστυνόμε Γουίλομπι;».
Από εκεί ξεκινούν οι αντιδράσεις και η μητέρα έχει να αντιμετωπίσει τα όργανα του τοπικού αστυνομικού τμήματος με πρώτο το ρατσιστή Ντίξον, το γιο της, τον βίαιο πρώην άντρα της, κάποιους από τους γείτονες αλλά και να βρει βοήθεια από κάποιους άλλους.
Στην ταινία κινητήρια δύναμη είναι κυρίως ο θυμός… Οι ενέργειες των ηρώων είναι εξαιρετικά βίαιες… Σχεδόν όλοι αγνοούν το νόμο και τη δικαιοσύνη και σκοπός τους είναι η τιμωρία και η εκδίκηση.

Ο σκηνοθέτης (Μάρτιν μακ Ντόνα) χτίζει μια πολυεπίπεδη ταινία παρουσιάζοντας και τις δυο όψεις του νομίσματος – οι ήρωες του είναι άλλοτε συμπαθητικοί και ήρεμοι και άλλοτε εκτός λογικής και ελέγχου. Το δράμα, το χιούμορ, η δράση, η αγωνία, υπάρχουν, και η αισιοδοξία έρχεται υπαινικτικά στο τέλος.

Τέσσερις χρυσές σφαίρες και ίσως άλλες τόσες υποψηφιότητες για όσκαρ, εξαιρετικές ερμηνείες, στιβαρή σκηνοθεσία σε μια από τις πιο ολοκληρωμένες ταινίες της χρονιάς!

Σχεδόν Σαράντα

Είναι ο τρίτος χρόνος που παίζεται το Stand up Comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου. Πρόκειται για μια παράσταση διάρκειας 120 λεπτών που θα σε εντυπωσιάσει. Ο ταλαντούχος Γ. Χατζηπαύλου με τρομερή μαεστρία περιγράφει όλα τα στάδια της ζωής ενός άντρα, και της σχέσης του με το αντίθετο φύλο. Οι «αντρικές» σκέψεις, αντιλήψεις και.. «παλιμπαιδισμοί» δεσπόζουν σε ένα καταπληκτικά γραμμένο κείμενο με εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ, που «βασανιστικά» σε οδηγούν σε αδιάκοπα ουρλιαχτά γέλιου!!!

ΠερισσότεραΣχεδόν Σαράντα

Θαύμα

Πρόκειται για ένα άρτια τοποθετημένο έργο, με υπέροχες ερμηνείες  και τον συναισθηματισμό να χτυπάει κόκκινο!

Βασίζεται στο μπεστ σέλερ της Α. Τζ. Παλάσιο. Ο Όγκι, ένα 10χρονο παιδί που γεννήθηκε με ακραία παραμόρφωση προσώπου, εγκαταλείπει την κατ’ οίκον διδασκαλία και πηγαίνει σε δημόσιο σχολείο. Εκεί καλείται να αντιμετωπίσει την κοινωνική απαξίωση του περίγυρού του. Οι συνομήλικοί του ασκούν bullying σε βαθμό που σοκάρει… Το «Θαύμα» είναι ένα «ταξίδι» που χρωματίζεται απ’ το οικογενειακό δράμα και την κοινωνική απαξίωση, τονίζοντας τη δύναμη της ψυχής και της αγάπης…

 

Το Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη

Ο Αντώνης Αντωνίου αυτοσκηνοθετείται και υποδύεται τον Ανδρέα Κορδοπάτη, ενός λαθρομετανάστη από το χωριό Δάρα Μαντινείας, όπου ξεκινά για τη Νέα Ορλεάνη!

«Το Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη», έργο του Θανάση Βαλτινού, γράφτηκε για να μιλήσει για τη μετανάστευση του 1900, των ανθρώπων που έφυγαν για την Αμερική, ψάχνοντας να βρουν λύση στο πρόβλημα της επιβίωσης και της ύπαρξής τους. Γράφτηκε το 1963, τότε που ένα καινούργιο ρεύμα μετανάστευσης  ξεκίνησε πάλι από την Ελλάδα για τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Αυστραλία… και έτυχε να παιχτεί σε μια εποχή που έχει μια εφιαλτική ομοιότητα με τότε… Με ένα καινούργιο ρεύμα μεταναστών που έρχεται προς την Ελλάδα και μας βρίσκει έτοιμους να φύγουμε και εμείς για τόπους νέους…

Το θέμα που πραγματεύεται το συγκεκριμένο έργο, μας αφορά διπλά. Επιχειρεί να παρουσιάσει την δύσκολη πλευρά του μετανάστη, και να ευαισθητοποιήσει τους σκληρούς Έλληνες απέναντι στους ανθρώπους που καθημερινά έρχονται στη χώρα μας. Προσπαθεί να δείξει τη δύσκολη θέση του ίδιου του νέου που αποφασίζει να αφήσει τη χώρα του για ένα καλύτερο μέλλον και τις δυσκολίες που περνάει ώστε να εγκατασταθεί στον νέο τόπο!

ΠερισσότεραΤο Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη